Sytuacja
Uczestnicy uniwersyteckiego programu master z komunikacji biznesowej mieli przez jeden dzień pracować nad przypadkiem z AI. Na prawdziwej platformie używanej przez firmę, z jej wewnętrznymi danymi. Wymagania ciągnęły w dwie strony. Studenci mieli wejść w kilka sekund, bez rejestracji. Firma nie mogła obniżyć zabezpieczeń własnej platformy, żeby wpuścić grupę.
Co zrobiłem
Przygotowaliśmy ten dzień z Andrea Zennaro. Zbudowałem tryb warsztatowy, zrobiłem demo i zdalnie pomagałem grupom. Wchodziło się przez QR wyświetlony w sali, podając imię, nazwisko i osobisty kod do ponownego wejścia. Za kodem QR każdy student miał własną tożsamość. Uprawnienia były ograniczone do tego dnia, a wszystkie kontrole platformy pozostawały włączone.
Podjąłem jeszcze dwie decyzje. Każda grupa miała publiczne podsumowanie swojego kierunku. AI tylko na tej podstawie proponowało, gdzie dwie grupy mogą sobie pomóc, bez pokazywania czyjejkolwiek pracy. Końcowe głosowanie opierało się na kryteriach z briefu kursu. Wymagało uzasadnienia, które każda grupa otrzymała anonimowo.
Co się zmieniło
Andrea podsumował to słowami: „Komentarze były bardzo entuzjastyczne”. Miał dwie konkretne uwagi. Wejście i ponowne wejście wymagało za dużo zachodu. Asystent używał też zbyt trudnego słownictwa dla osób spoza branży. Przepisałem już instrukcje, żeby odpowiedzi były krótkie i proste. Wejście to pierwsza rzecz, którą upraszczam. Format można wykorzystać z kolejnymi grupami.
Czego się nauczyłem
Studenci wchodzili przez QR wyświetlony w sali, podając imię, nazwisko i osobisty kod do ponownego wejścia. Na jeden dzień wspólny login dla grupy albo dostęp gościa wydawały się wystarczające. Stracilibyśmy jednak informację, kto co napisał, limity na osobę i możliwość wykluczenia tylko jednego studenta. Dlatego za QR każdy miał prawdziwą tożsamość. Koszt było widać przy wejściu, najwolniejszej części dnia. Według Andrei wejście i powrót wymagały za dużo zachodu. Przetestowaliśmy to we dwóch, na komputerze i telefonie, a obaj znamy platformę. Następną próbę zrobią ludzie, którzy nigdy jej nie widzieli.
W pierwszym pomyśle na ten dzień każda grupa mogła czytać pracę pozostałych, żeby znaleźć miejsca do współpracy. Współpraca wydaje się oznaczać otwarcie dokumentów. Do koordynacji wystarczyło jednak znać kierunek innych grup, wiedzieć, czego im brakuje i co mogą zaoferować. Czytanie wszystkiego odsłoniłoby pracę w toku przed zespołami konkurującymi o tę samą ocenę. Zmieniłem to przed wydarzeniem. Każda grupa miała publiczne podsumowanie swojego kierunku, a AI proponowało połączenia między grupami tylko na jego podstawie. Dziś, kiedy różne grupy dzielą przestrzeń, najpierw ustalam, co muszą widzieć, żeby współpracować.
Pierwsza wersja głosowania pytała o ulubioną grupę. Była najłatwiejsza do zbudowania i wydawała się odpowiednia na warsztat. Zestawiona z briefem kursu mierzyła coś innego. Brief wymagał oceny według kryteriów. Przy kilku grupach głosowanie na faworyta mocno zależy od ich wielkości i nie wyjaśnia nikomu, dlaczego wygrał zwycięzca. Zamiast tego powstała karta z punktacją za każde kryterium i obowiązkowym uzasadnieniem. Każda grupa otrzymała je anonimowo. Teraz przed warsztatem porównuję narzędzie z briefem, linia po linii.
Na zajęciach, w których uczestniczyłem na Bocconi, studenci mieli stworzyć oryginalny i wykonalny pomysł marketingowy. Jego wartość mieli wyjaśnić na jednym slajdzie, bez działającego demo. Kolejność była stała: najpierw zamiar, potem wiele surowych pomysłów, a następnie próba odpowiedzi na pytania, kto tego chce i dlaczego teraz. Z AI tak szybko powstaje coś, co można pokazać, że ćwiczenie może się skończyć, zanim ktoś zapyta, czy pomysł zasługuje na istnienie. Ocenę za narzędzia wygrywa zaś ten, kto już umiał ich używać. Dlatego na warsztatach, które projektuję, demo jest opcjonalne, a ocenie podlega pomysł.
The prototype isn't the destination. The loop is.