Sytuacja
Wiele obowiązkowych szkoleń odbywa się po to, żeby podpisać listę obecności. Zaświadczenie mówi, że ktoś był. Nie wiadomo, co zrozumiał. Od 2024 razem z Raffaele rozwijaliśmy w Yempik linię poświęconą temu problemowi, Yempik Assessment. AI ocenia kompetencje i pomaga zaplanować ich rozwój. Testowaliśmy ją z firmami z branży szkoleniowej i BHP, pokazywaliśmy na wydarzeniach ITCILO. Platforma zaczyna od materiałów trenera, tworzy pytania i scenariusze, pisemne lub głosowe, i zwraca wyniki według obszarów kompetencji. Trener widzi, do czego wrócić na zajęciach.
Co zrobiłem
Produkt, który sprzedaliśmy, wyrósł z tej wspólnej pracy i dwóch lat nauki. Kiedy grupa szkoleniowa chciała go kupić, wyraźnie podzieliliśmy pracę. Raffaele projektował z klientem makiety interfejsów i prowadził relację. Ja przejąłem część techniczną, gdy przyszedł czas na wdrożenie na produkcję: weryfikację przed przekazaniem, infrastrukturę, migrację na konta nabywcy i każdą zmianę aż po produkcję.
Weryfikację zacząłem od prawdziwego, długiego kursu. Trzymałem się jednej zasady produktu: AI przygotowuje pytania i uzasadnia punktację. Wynik obliczają reguły, które trener zna.
Co się zmieniło
W 2026 platformę sprzedaliśmy jako aktywo grupie szkoleniowej. To micro exit, a połowa jest moja. Zmiany zamówione przez klienta szybko trafiają do testów, a na produkcję po potrzebnych kontrolach. Przenoszenie na konta nabywcy trwa.
Czego się nauczyłem
Przed przekazaniem sprawdziłem platformę na prawdziwym, długim kursie. Ważny temat był na ostatnich slajdach. Demo z krótkim kursem nie mówi, czy ocena obejmuje cały materiał. Przyjęty plik i dobrze napisane pytania sprawiają, że pokrycie wygląda na pełne, choć nadal trzeba je sprawdzić. Tak samo jest, gdy trener aktualizuje plik już po wygenerowaniu pytań. Dziś w produkcie, który tworzy treści z dokumentów, najpierw sprawdzam, z których sekcji one powstają. Zaczynam od końca. Sprawdzam też, co się dzieje po zmianie dokumentu.
Na platformie model przyznaje punkty za każdy cel i je uzasadnia. Progi, wagi i kluczowe cele stosuje system. Wygenerowane pytania czekają na zatwierdzenie przez trenera, bo poprawne i jasne pytanie może sprawdzać niewłaściwą rzecz. Asystent rozmawiający z pracownikiem łatwo zaczyna też decydować o wyniku. Przy rozdzieleniu tych ról wynik, który ma konsekwencje dla człowieka, można odtworzyć krok po kroku. Bez pytania modelu, dlaczego tak zdecydował. Dziś to pierwsza granica, którą ustalam, gdy model ocenia ludzi.
Klient wybrał nazwy „wstępna” i „końcowa” dla dwóch ocen pokazywanych pracownikom oraz „diagnostyczna” i „sumatywna” dla trenerów i raportów. To samo pojęcie, dwie nazwy zależnie od odbiorcy. Spójność terminów zwykle rozumie się jako jedno słowo wszędzie. Tutaj narzuciłoby to słownictwo trenera pracownikowi, który używa telefonu i czasem zna włoski na podstawowym poziomie. Trzymamy oba słowniki w jednym miejscu, żeby żaden ekran, mail ani raport nie wymyślał trzeciego. Dla tego samego pracownika przy kolorze wyniku zawsze jest też słowo.
// nazwa i liczby zostają u nabywcy.